Μετάφραση: gkremistis
Το 1980 στο Ελ Σαλβαδόρ ξέσπασε εμφύλιος πόλεμος...
...που διήρκεσε 12 χρόνια.
Αυτό που ξεκίνησε ως αγροτική διαμάχη...
...κατέληξε σε βάναυση σύγκρουση ανάμεσα στον εθνικό στρατό...
...και τους αγρότες, οι οποίοι είχαν οργανωθεί...
...στο αντάρτικο κίνημα FMLN.
(ΣΜ: FMLN = Μέτωπο Φαραμπούντο Μαρτί για την Εθνική Απελευθέρωση)
Το Κουσκατανσίνγκο ήταν ένα από τα τελευταία χωριά...
...που παγιδεύτηκε ανάμεσα στους αντάρτες και το στρατό...
...και είναι ο τόπος στον οποίο διαδραματίζεται αυτή η ιστορία.
Μια ταινία του Λουίς Μαντόκι
ΑΘΩΕΣ ΦΩΝΕΣ
Βασισμένο σε πραγματική ιστορία
Διψάω πολύ...
...και πονάνε τα πόδια μου.
Έχουν μπει χαλίκια στο παπούτσι μου.
Σίγουρα θα μας σκοτώσουν.
Γιατί θέλουν να μας σκοτώσουν εφόσον δεν κάναμε τίποτα;
Μια μέρα, ο μπαμπάς μου μας άφησε και πήγε στις ΗΠΑ...
...κατά τη διάρκεια του πολέμου.
Η μαμά μου δε βγήκε να τον αποχαιρετήσει...
...και μου είπε ότι εγώ ήμουν, πλέον, ο άντρας του σπιτιού.
Αλλά πρώτα έπρεπε να κάνω πιπί μου.
"Δυο φτερά. Μακάρι να είχα δυο φτερά!
Δυο φτερά για να πετάξω.
Αυτό το απόγευμα στην κορυφή παραλίγο να τα αποκτήσω...
...με μια τρελή επιθυμία να τα ανοίξω...
...πάνω από εκείνη την ήρεμη θάλασσα."
Όχι άλλο! Όχι άλλο!
Μη! Βοήθα με, Φίτο!
Βοήθα με!
Πάμε!
Ήρθα, μαμά!
Συγγνώμη.
Απλά έπρεπε να πάω σπίτι τον Αντόνιο και το Φίτο.
Δεν έχουν πόδια να πάνε μόνοι τους;
Αφού ξέρετε πόσο πολύ φοβούνται.
Μην αργήσεις άλλη φορά.
Οι στρατιώτες δεν παίζουν.
Μια μέρα, Θεός φυλάξοι, μπορεί να σηκώσουν τ' όπλο και να σε πυρο...
- Με καταλαβαίνεις; - Ναι, μαμά.
Τέμο! Τέμο! Τέμο! Τέμο! Τέμο!
Τέμο! Τέμο! Τέμο! Τέμο!
Όλοι φοβόμασταν τη μέρα που θα γινόμασταν 12 χρονών.
Επειδή ερχόταν ο στρατός και σ' έπαιρνε.
Εγώ ήμουν ακόμα 11 χρονών.
Βλέπεις, Άντσα; Εσύ κι εγώ μοιάζουμε.
Σοβαρά! Είμαστε κι οι 2 μικρούληδες.
Ναι! Εγώ είμαι μικρούλης.
Στο μέγεθος. Όχι εδώ.
Ο Άντσα ήταν φίλος μου.
Κάποιοι τον αποκαλούσαν εγκέφαλο ψαριού.
Ευχαριστώ, Αντσούλη!
Αλλά εκείνος δε φοβόταν να μεγαλώσει.
Γεια σου, κλανιάρα αδελφή!
Πού ήσουν; Είναι πολύ αργά!
- Πρόσεχε τ' αδέλφια σου. Εντάξει; - Μείνετε ήσυχη.
Ροζούλα!
Κουκλίτσα, μη δώσεις φαγητό στο Ρικάρντο μετά τις 8. Οκ;
- Ούτε αν φωνάζει. - Μπράβο!
Μα γιατί, μαμά;
Σ' αγαπώ, ζωή μου. Να πετάξεις και τα σκουπίδια!
Θα κλείσω και την πόρτα, θα κλειδώσω...
...και δε θ' ανοίξω σε κανέναν.
Αυτός είναι ο κύρης του σπιτιού!
Να χαρώ εγώ κύρη του σπιτιού!
Ούτε καν τον κώλο σου δεν ξέρεις να σκουπίζεις!
Άσε ήσυχο τον αδερφό μου!
Κοιμήθηκε.
Τα στρώματα, Τσάβα!
Θέλω τη μαμά μου! Θέλω τη μαμά μου!
Μη! Πρόσεχε, Τσάβα! Μην ανεβαίνεις!
Κάτω απ' το κρεβάτι! Γρήγορα! Γρήγορα κάτω απ' το κρεβάτι!
Έλα, ηρέμησε...
Τα λέμε.
Γιαγιάκα!
Γιαγιά!
Μάθατε τίποτα για το Μπέτο, μαμά;
Όχι. Από τότε που έκλεισαν το πανεπιστήμιο...
...δεν ξέρω προς τα πού τράβηξε ο αδελφός σου.
Ας ελπίσουμε να μην του έχει συμβεί κάτι.
Θα το ξέραμε.
Τα άσχημα νέα διαδίδονται γρήγορα.
Θα εμφανιστεί.
Αν βλέπατε πόσο άσχημα ήταν τα πράγματα χθες...
Και τα παιδιά μόνα τους...
Θα χρειαστεί να αφήσω τη δουλειά μου.
Ποιος θα σε συντηρεί;
Γιατί δεν έρχεστε να μείνετε εδώ;
Τι λέτε, μαμά; Πού να χωρέσουμε όλοι εδώ;
Όχι εδώ! Θα αδειάσουν το σπίτι της ωραίας Ρεφούχιο!
Τότε θα μπορώ να προσέχω λίγο και τα παιδιά...
...και να σε βοηθώ με τις δουλειές του σπιτιού.
Αν φύγουμε από κει, δεν πρόκειται να μας βρει.
Μην απατάστε, κόρη μου.
Όσοι ταξιδεύουν στο βορρά, ζαλίζονται.
Ψηλά το κεφάλι, Κέλα! Εκείνος είναι ο τρισκατάρατος!
Αυτοί που φεύγουν, υποφέρουν πιο πολύ απ' αυτούς που μένουν.
Κι αυτοί που μένουν, αγωνίζονται.
Θα σε πιάσω, χαζέ!
Μ' αυτά εδώ τα χρήματα...
...θ' αγοράσετε ένα όπλο.
Από τότε που η μαμά ξεκίνησε να δουλεύει στο σπίτι...
...ο πόλεμος άρχισε να μοιάζει μικρότερης έντασης.
Ο Μπέτο σ' αγαπά πολύ, λίγο ή καθόλου...
Σεσίλια! Απαγόρευση κυκλοφορίας. Πηγαίντε σπίτι.
Λίγο ακόμα...
Ανχελίτα, μην ανησυχείς τη γιαγιά σου. Πηγαίντε μέσα.
Ελάτε, γιαγιά... 5 λεπτά... Πείτε της...
Αντίο.
Κι εσύ, Τσάβα!
Κοίτα! Οι στρατιώτες! Πάμε! Πάμε! Πάμε, Τσάβα!
Μια μέρα, ήρθαν οι Αμερικάνοι.
Ίδιοι όπως είναι στις ταινίες.
Θες τσίχλα;
Άντε! Πήδα!
Έλεγαν ότι θα μας βοηθούσαν.
Ποιος θέλει τσίχλα;
Κύριε Γιέγιο!
Φτύστο αυτό, Τσάβα.
- Φτύστο! Δεν ακούς; - Για ποιο λόγο; Αφού είναι ωραία!
Επειδή αυτοί που στο έδωσαν αυτό...
...προετοιμάζουν τους στρατιώτες για να μας σκοτώσουν.
Τώρα δεν είναι τόσο ωραία, ε;
Η Ανχελίτα έβγαλε το μεγαλύτερο βαθμό στην τάξη...
...και η γιαγιάκα της θα την πάει στην παραλία.
- Μα αφού είναι χαζή... - Ενώ εσύ τι ξέρεις;
- Πολλά... - Πολύ θα 'θελες...
- Κι εσύ είσαι χαζή... - Παιδιά...
- Εσύ περισσότερο. - Παιδιά!
Ύπνο!
Κάτω!
Ρικαρδίτο!
Κάτω!
Θείε Μάριε!
Αχ, Θεούλη μου! Γιατί;
Τι συνέβη;
Μεθύστακα!
Ξύπνα! Πήγαινε σπίτι σου! Ανεύθυνε! Δε ντρέπεσαι;
Θα το πω στη μαμά σου! Δεν τους υπολογίζεις;
Μεθύστακα! Ανεύθυνε!
- Δε ντρέπονται καθόλου! - Κέρματα για το μεθύσι!
Ποιο μεθύσι; Πήγαινε σπίτι σου!
Άρπα κι αυτή για το μεθύσι σου!
Αυτή τη φορά δεν πωλήθηκε τίποτα.
Λυπάμαι, Τσαβούλη.
Θες να το κλέψεις; Τι θες εδώ;
- Απάντησέ μου! - Έπαιζα...
- Με ποιανού την άδεια; - Χρειάζομαι δουλειά.
- Θες να μου πάρεις τη δουλειά; - Όχι!
Να το προσέχεις. Είναι δικό σου.
Χέστηκες, μικρέ! Χέστηκες!
Για πες μου, γιατί σ' αρέσει η οδήγηση;
Γιατί... μπορείς να πας σε πολλά μέρη...
Βολτάρεις στους δρόμους και βγάζεις πολλά λεφτά.
Ναι... Πάνω απ' όλα αυτό...
- Και πόσων χρονών είσαι; - Έντεκα.
Για σήκω όρθιος...
Έντεκα μηνών;
Στάσου... Στάσου... Στάσου... Στάσου... Στάσου...
Θες να δουλέψεις;
Σου προτείνω το εξής:
εσύ θα φωνάζεις, εγώ θα εισπράττω και θα οδηγώ.
Αλλά αν τυχόν σκεφτείς να με κλέψεις...
...θα σου κόψω τα μπαλάκια, ζουμπά.
Προς κέντρο!
Τι έγινε με τα φορέματα;
Πού τα βρήκες αυτά;
Δεν πούλησα τίποτα αλλά έπιασα δουλειά στο λεωφορείο.
Για να μη χρειάζεται να δουλεύετε συνέχεια.
Δεν έπρεπε να με ρωτήσεις πρώτα;
Μπορώ;
Θα προσέχεις;
Και θα 'ρχεσαι κάθε μέρα πριν την απαγόρευση κυκλοφορίας;
Σας το υπόσχομαι, μαμά.
Σιγά, μωρέ! Χαλάρωσε!
- Πού βρήκες λεφτά; - Έπιασα δουλειά! Είμαι σοφέρ!
Ναι, καλά...
Έμαθες ότι η κυρία Σολ έπαθε κρίση υστερίας;
- Πώς κι έτσι; - Απ' τους πυροβολισμούς!
Λένε πως την έβαλαν στο τρελοκομείο.
4... 5... 6... 7... 8.
Τσάβα! Τσάβα!
Τα παιδιά που θα ακούσουν τ' όνομά τους να στοιχηθούν:
Πάμπλο Αργέτα...
...Μανουέλ Αγιάλα...
...Αντόνιο Γκουτιέρες...
...Χοσέ Ρεντόν...
...Αλφρέδο Αργέτα...
...Μάριο Σάντσες...
- Πώς σε λένε; - Τέμο.
- Επώνυμο; - Μοράλες Μοράλες.
- Μπες στη γραμμή! - Μα είναι μόνο 10 χρονών!
Είναι άδικο! Πώς μπορείτε να του το κάνετε αυτό;
- Τέμο! Τέμο! - Λοχία! Λοχία!
Στρατιώτη!
...Μάριο Σάντσες...
...Αρτούρο Ρέγιες...
...Γκέρμπερ Ρέγιες...
...Ρομπέρτο Όλσεν...
Συνεχίστε.
...Ρομπέρτο Όλσεν...
...Μπάρντο Πέρες...
...Αγκουστίν Ρέινα.
Γρήγορα!
Πρέπει να αισθάνεστε υπερήφανοι, παιδιά.
Θα γίνετε στρατιώτες, σαν εμάς.
Θα υπερασπιστείτε την πατρίδα.
Λοχία... Εμπρός.
Διμοιρία... Παραταχθείτε!
Σύντομα!
Βήμα ταχύ... Εμπρός, μαρς!
Θέλω να μάθω ποιος έδωσε τη διαταγή γι' αυτό.
Πάτερ, κάντε στην άκρη...
Εσείς να νοιάζεστε για τις ψυχές!
Γεια σου, αγάπη μου! Πώς πήγε το σχολείο;
Κουφέ... Πώς πήγε το σχολείο;
Τι έχεις, μωρό μου;
Πες μου! Σε χτύπησε κανείς;
- Σ' έβαλε τιμωρία η δασκάλα; - Πήραν τον Αντόνιο.
- Τον Αντόνιο; Ποιος τον πήρε; - Οι στρατιώτες.
Ήρθε ένα φορτηγό και τον πήρε, μαζί με τους άλλους.
- Πήραν και τον Τέμο. - Τον Τέμο;
Πρώτα πρέπει να βρούμε τον κοινό παρονομαστή.
Για να το κάνουμε αυτό, πολλαπλασιάζουμε αυτό μ' αυτό:
- 3 επί 4... - 12!
Σωστά!
Είσαι πιο άσχημη κι από βάτραχο. Τσάβα.
- 4 επί 2... - 8!
Μετά, λέμε: 12 δια 4...
3.
- 3 επί 1... - 3.
Αν σ' αρέσει τόσο πολύ, πήγαινε πες της το.
- Όχι... - Μην είσαι φοβητσιάρης!
Γεια!
Αναρωτιόμουν αν... ίσως... αν μπορείς κι αν θέλεις...
...να έρθεις να παίξεις με τον Τσέλε, το Μάρκος...
...το Φίτο, τον Άντσα κι εμένα.
Θα πάμε να πετάξουμε χάρτινα φαναράκια.
- Πιο άσχημη κι από βάτραχο; - Δεν το έγραψα εγώ αυτό.
Σοβαρά; Ποιος το έγραψε, τότε;
Αν θες, έλα να μας βρεις στο μαγαζάκι της κυρίας Σέλια στις 4.
Ωραία.
- Πάμε να φύγουμε. - Πάμε, Τσάβα.
Μη, Άντσα! Μη, Άντσα! Άντσα! Άντσα! Άντσα!
Πλάκα είχαν τα χάρτινα φαναράκια!
Όντως.
Βασικά... πρέπει να φύγω.
Αντίο.
Έλα, Άντσα!
Πετούσαμε χάρτινα φαναράκια κι άρχισαν οι πυροβολισμοί...
...και το βάλαμε στα πόδια.
Τώρα θα σου δείξω εγώ για να μάθεις να γυρνάς νωρίς!
Να κάτσεις να φας.
Σιχαμερό κορίτσι!
Αχ, κλανιάρα αδερφή!
Συγγνώμη, μαμά.
Πουφ, βρωμάει!
Θείε Μπέτο!
Και τότε η μαμά μου αγόρασε τη ραπτομηχανή...
...και φτιάχνει συνέχεια ρούχα κι εγώ τη βοηθώ να τα πουλάει.
Επίσης, τη βοηθώ με το λεωφορείο. Εισπράττω και φωνάζω τις στάσεις.
Για να δω πώς φωνάζεις...
Προς κέντρο! Προς κέντρο! Προς κέντρο!
Πολύ καλά, ζουμπά!
Και καθώς η μαμά μου όλο μου λέει πως είμαι ο άντρας του σπιτιού...
...προσέχω τον αδερφούλη μου κι αυτήν εδώ...
Ναι, καλά... Πάνω απ' όλα εμένα!
Χαίρομαι πολύ που είσαι τόσο υπεύθυνος, ζουμπά.
Μπαμπά!
Αχ, αυτό το παιδί! Όλους τους άντρες τούς φωνάζει "μπαμπά".
- Κι εσάς πώς σας λένε, νάνε; - Ρικαρδίτο.
Ρικαρδίτο!
Η μαμά ανησυχεί για σένα.
Μην ξαναεξαφανιστείς τόσο πολύ καιρό.
Δεν έχεις μπλέξει, ε;
Ο αδερφός μου με προσέχει πολύ και μια μέρα...
...μου αγόρασε ένα μπισκότο αλλά μου έπεσε κάτω και μου το φάγαν.
Βόηθα τα παιδιά! Τσάβα, τα στρώματα!
Τσάβα, Ροσίτα, κάτω απ' το κρεβάτι!
Γαμώτο!
Ησύχασε, μωρό μου! Ησύχασε...
- Θεέ μου! - Ανχελίτα!
- Κυρία Αμαλία! - Κόρη μου!
Κυρία Αμαλία, είμαι ο Μπέτο!
- Έρχομαι! - Ανχελίτα!
- Σταμάτα! Τι κάνεις, Μπέτο; - Ανχελίτα!
- Κάτω! Κάτω, γαμώτο! - Μη!
Τσάβα!
- Τσάβα! - Ανχελίτα!
Κόρη μου!
Πέσε κάτω, Τσάβα.
Πέσε κάτω!
Κόρη μου!
Τσάβα!
Είναι καλά; Τι συμβαίνει;
Εδώ είμαι, κόρη μου. Μαζί σου. Μη φοβάσαι.
- Ανχελίτα! Ανχελίτα! - Τσάβα!
Τσάβα, πίεσε εδώ... Εδώ... Με δύναμη, ε;
Θείε Μπέτο, σώσε την Ανχελίτα!
Κέλα! Μείνε εκεί! Μην κουνηθείς!
Ανχελίτα...
- Παιδί μου, μη μ' αφήνεις... - Ανχελίτα!
Βοηθήστε με, σας παρακαλώ! Πεθαίνει η κόρη μου!
Μην πεθάνεις, παιδί μου! Ανχελίτα! Ανχελίτα!
Κόρη μου! Κόρη μου! Κόρη μου!
Αχ, Θεέ μου! Βοήθησέ με, Σε παρακαλώ!
Ανχελίτα!
Παιδί μου! Θεέ μου! Αχ, παιδί μου!
Αχ, Θεέ μου, πέθανε το παιδί μου!
Φτάνει...
Τι έχεις, κόρη μου;
Βοήθεια!
Μην κλαις, κοπέλα μου... Μην κλαις...
Αγόρι μου...
Μην κλαις...
Μην παίζεις αυτό, Μπέτο... Θα μας σκοτώσουν όλους...
(ΣΜ: το ακόλουθο τραγούδι λέγεται "Casas de cartόn"...
...ελληνιστί "Σπίτια από χαρτόνι").
Τι λυπημένη που ακούγεται η βροχή...
...πάνω στις στέγες από χαρτόνι!
Τι λυπημένος που ζει ο λαός μου...
...μέσα στα σπίτια από χαρτόνι!
Παιδιά, χρώματα της γης μου με τις ίδιες ουλές...
...εκατομμυριούχοι από σκουλήκια.
Κοίτα πόση δυστυχία υπάρχει!
Κοίτα αυτή την αβάσταχτη δυστυχία!
Και τότε αυτός...
...αφήνει τη γυναίκα του με το παιδί στην κοιλιά.
Η πόλη είναι λίγο πιο κάτω και χάνεται στον ιστό της.
Σήμερα είναι όπως χθες. Είναι μια μέρα δίχως αύριο.
Πάτερ ημών, ο εν τοις ουρανοίς...
...αγιασθήτω το όνομά σου, ελθέτω η Βασιλεία σου...
...γενηθήτω το θέλημά σου, ως εν ουρανώ και επί της γης.
Τον άρτον ημών τον επιούσιον δος ημίν σήμερον...
...και άφες ημίν τα οφειλήματα ημών...
...ως και ημείς αφίεμεν τοις οφειλέταις ημών.
Και μη εισενέγκης ημάς εις πειρασμόν...
...αλλά ρύσαι ημάς από του πονηρού.
Χαίρε, κεχαριτωμένη Μαρία. Ο Κύριος μετά Σου.
Ευλογημένη συ εν γυναιξί...
...και ευλογημένος ο καρπός της κοιλίας σου.
Η σφαίρα που σκότωσε την Ανχελίτα...
...μπορεί να ήταν και των ανταρτών.
Εδώ και πόσο καιρό είσαι μπλεγμένος σ' αυτό;
Όχι πάρα πολύ καιρό.
Ήρθα να προετοιμάσω μια επίθεση που θα ταπεινώσει το στρατό, Κέλα.
Είναι το μόνο μέρος που μένει ανάμεσα στους αντάρτες...
...και την πρωτεύουσα και θα γίνει χαμός.
Θα είναι πολύ επικίνδυνα. Θα είναι πολύ χειρότερα.
Επίσης, ο Τσαβούλης κοντεύει τα 12.
Πρέπει να φύγει το συντομότερο δυνατό.
Ναι... Τους παίρνετε κι εσείς...
Το Μορασάν και το Σαν Βισέντε έχουν απελευθερωθεί.
Θα είχε σπίτι, θα είχε φαγητό...
...φτιάχνουμε σχολεία...
Αυτό που χρειάζεται, Μπέτο, είναι να βρίσκεται εδώ. Μαζί μου.
Είναι πολύ μικρούλης.
- Αλλά αν εσύ μείνεις μαζί μας... - Κέλα...
Κατάλαβέ το, σε παρακαλώ...
Θα τον πάρει ο στρατός...
Τουλάχιστον μαζί μου θα ήταν πιο ασφαλής.
Άσε με να τον πάρω...
- Έχεις κορίτσι; - Μόνο ένα.
Μόνο ένα;
- Πώς τη λένε; - Κριστίνα Μαρία.
Είναι η κόρη της νέας μας δασκάλας.
Είναι η πιο όμορφη απ' όλες.
Άκου, Τσαβούλη...
Αυτό που θα σου πω είναι πολύ σημαντικό. Πρόσεξέ με καλά.
Αυτό που έγινε με την Ανχελίτα είναι απ' αυτά που συμβαίνουν.
Και, Τσαβούλη, δε θα σου πω ψέματα, λέγοντας σου...
...πως όλο αυτό θα καλυτερέψει επειδή...
Επειδή θα χειροτερέψει πριν καλυτερέψει.
Με καταλαβαίνεις;
Ίσως αυτό σε βοηθήσει να καταλάβεις καλύτερα...
...αυτό που συμβαίνει.
Ψάξε το Radio Venceremos εδώ.
Είναι ο σταθμός του λαού μας.
Δεν εκπέμπει πάντα - πρέπει να τον ψάχνεις, να 'σαι σ' επιφυλακή.
Αλλά πρέπει να προσέχεις πολύ, Τσάβα, επειδή είναι παράνομος.
Εδώ παίζει και το τραγούδι που έπαιξα χθες βράδυ.
Σ' άρεσε;
- Ποντικέ! - Τσαβούλη!
Δε θα σε ξαναδώ, θείε;
Την επόμενη φορά θα σε πάρω μαζί μου.
Απ' αυτή τη στιγμή αρχίζει να εκπέμπει...
...από κάποιο μέρος του Ελ Σαλβαδόρ...
...το Radio Venceremos, σε ζωντανή μετάδοση.
Πόσο σου βγήκε;
Μη!
Εσένα;
Εγώ ρώτησα πρώτα!
Με το ένα...
...με το δύο...
...με το τρία!
- Μπορούμε να φύγουμε; - Τελειώσατε τις ασκήσεις;
- Ναι. - Εντάξει.
Αλλά απόψε έχει απαγόρευση κυκλοφορίας!
Τσαβούλη, είσαι υπεύθυνος γι' αυτήν... Έι!
Πάμε!
Ναι, επειδή για μένα είσαι κάτι περισσότερο από κείνον το δρόμο.
Κύριε Γιέγιο!
Επειδή είσαι κάτι περισσότερο από ένα όνομα ή ένα επώνυμο.
Αυτός είναι ο κύριος Γιέγιο.
Δε μιλάει με κανέναν παρά μόνο με τα βόδια του.
Γιατί; Δεν του αρέσει ο κόσμος;
Αυτό το τραγούδι είναι απαγορευμένο.
Η μαμά μου λέει ότι πρέπει να παλεύουμε...
...για να μην απαγορεύεται τίποτα.
- Είσαι πολύ όμορφη. - Κι εσύ πιο άσχημος κι από φρύνο!
Αλλά κι εμένα μ' αρέσεις.
Πώς να ξέρει κάποιος πως είμαι ζωντανή απ' τη ζωή σου!
Γι' αυτό, μητέρα, μην ξεχνάς να φωτίζεις το δρόμο μου.
Καταραμένα!
Μπάσταρδα!
- Καλησπέρα! - Καλησπέρα!
Με την άδειά σας, πάτερ!
Πάτερ!
Αφήστε τες! Αφήστε τες!
- Αφήστε... - Αφήστε τες!
Φύγετε!
Πάτερ! Πάτερ!
- Πάτερ! - Πώς και συνέβη αυτό το θαύμα;
- Είστε καλά; - Ναι, Τσάβα. Ευχαριστώ.
Οι στρατιώτες σάς χτύπησαν πολύ δυνατά.
Υπάρχουν πιο δυνατοί πόνοι απ' αυτόν.
Και τα κορίτσια;
- Τα στρατολόγησαν κι αυτά; - Όχι...
Θα τα σκοτώσουν;
Πάρε αυτό...
Βοήθα με ν' ανάψουμε τα κεριά κει πίσω.
Όχι! Όχι! Όχι! Μην τον ακουμπάς! Μην τον ακουμπάς!
Άντε! Κουνήσου!
- Άντε! Νυχτώσαμε! - Άντε! Κουνήσου!
Κοίταξέ τον! Πας καλά; Σου 'χει στρίψει; Πέτα αυτή τη βλακεία!
Κοίταξέ τους... Μου τη δίνουν οι φωνακλάδες!
Καλά, δεν είδες ότι δεν είχαμε βενζίνη;
Ορίστε; Εγώ οδηγούσα;
Να το κάνω εγώ;
Μοιάζεις με κοριτσάκι μ' αυτό.
Κλείσε τα μάτια σου να τα βάψουμε κι αυτά.
Τι έχεις, μωρό μου;
Τι συνέβη;
Δουλεύαμε και... μείναμε από βενζίνη...
...και τότε ο μικρός άρχισε να ρουφά τη βενζίνη απ' το μπιτόνι...
...και την άκουσε για τα καλά!
Ανεύθυνε!
Μπαμπά!
Μπαμπάκια!
Φύγετε από δω! Και μακριά από το γιο μου από δω και πέρα!
Φύγετε!
...στα σπίτια από χαρτόνι.
Ζυγώνει ο εργάτης...
Κλείστο. Κλείστο!
Κοίτα αυτή την αβάσταχτη δυστυχία!
Και τότε αυτός...
...αφήνει τη γυναίκα του με το παιδί στην κοιλιά.
Η πόλη είναι λίγο πιο κάτω και χάνεται στον ιστό της.
Αυτό το τραγούδι είναι απαγορευμένο, πάτερ.
Τίποτα δεν είναι απαγορευμένο για το Θεό.
Θα σας ζητήσω να το σταματήσετε, αν επιτρέπετε.
Αν θέλετε, σταματήστε το εσείς.
Αλλά θ' αφήσετε έξω τα όπλα!
Κανείς δε μπορεί να μπει με όπλο στον οίκο του Κυρίου.
Παιδιά, χρώματα της γης μου...
Τι σκατά έχεις μέσα στο κεφάλι σου;
Τι έκανα πάλι;
Δώσε μου το τρανζίστορ.
Γιατί; Δεν έκανα κάτι!
Μη μου λες ψέματα!
Συγχωρέστε με, μαμά... Ήμουν απρόσεκτος...
Δε θα το ξανακάνω...
Φυσικά και δε θα το ξανακάνεις γιατί τώρα αμέσως...
...θα μου δώσεις το τρανζίστορ.
Ήμουν απρόσεκτος! Δε θα ξανασυμβεί!
Συγχωρήστε με...
Δώσμου το τρανζίστορ!
Για τελευταία φορά: δώσμου το τρανζίστορ!
Μην κάθεσαι!
Βόηθα με, ευαισθητούλη!
Και μη βαριαναστενάζετε!
Η μαμά σας ξέρει γιατί σας λέει αυτά που σας λέει.
Κι εσείς γιατί πρέπει να είστε πάντα με το μέρος της;
Γιατί εδώ υπάρχει μόνο ένα μέρος!
Κι αυτό που συμβαίνει είναι ότι είσαι ευαισθητούλης, Τσάβα.
Με το που ακούς κάτι που δε σ' αρέσει, φεύγεις τρέχοντας.
Για να έρθω σε σας.
Όταν επιβαίνεις στο λεωφορείο σου, όμως...
...δε συνειδητοποιείς τον κίνδυνο.
Οι καιροί γίνονται πολύ δύσκολοι.
Κι εσύ ακόμα δεν ξέρεις να προσέχεις τον εαυτό σου.
Οπότε πρέπει να υπακούς.
- Μπορώ να σας ρωτήσω ένα πράγμα; - Φυσικά!
- Εσείς προσεύχεστε; - Τι εννοείς;
Προσεύχεστε να τελειώσει ο πόλεμος;
Γι' αυτό, όχι.
Αυτός ο καταραμένος πόλεμος δε θα τελειώσει ποτέ με προσευχές.
Ποτέ;
Υπάρχει κανείς εθελοντής που θέλει να διαβάσει το ποίημά του;
Γιανίρα;
Μπορώ να πάω στην τουαλέτα, κυρία;
Ήσυχα και μην αργήσεις.
Τσέλε;
«Κανένα παιδί απ' το σχολείο μου δε θέλει να πάει να πολεμήσει.
Δεν τους αρέσει ο πόλεμος επειδή προτιμούν να παίζουν.
Οι στρατιώτες τούς γυρεύουν...
...επειδή θέλουν να τους στρατολογήσουν.
Αλλά εμένα και τους φίλους μου ποτέ δε θα μας βρουν.»
(ΣΜ: στο χαρτί που έγραψε η Κριστίνα Μαρία, έλεγε:
«Μην είσαι λυπημένος για το τρανζίστορ σου, φρυνούλη.»)
Τι τρέχει, Γιανίρα;
Τσάβα!
Τσάβα, σκύψε!
Μην πυροβολείτε!
Υπάρχουν παιδιά στο σχολείο!
Όχι, παιδί μου!
Τσάβα! Είσαι τρελός!
Γύρνα πίσω!
Τσάβα!
Μαμά!
Παλιόπουστα! Εσύ τους άφησες ν' ανέβουν στο καμπαναριό.
Αυτός ο γαμιόλης ελεύθερος σκοπευτής...
...έφαγε τρεις στρατιώτες μου.
Αδελφοί...
...σήμερα δεν έχει λειτουργία.
Αλλά θέλω να σας μιλήσω από δω.
Απ' το δρόμο.
Θέλω να μιλήσω στους πάντες...
...επειδή το Λόγο του Θεού και Κυρίου μας...
...πρέπει, επίσης, να τον ακούσουν...
...κι αυτοί που δεν έχουν βρει τη Θεία Χάρη μέσα τους.
Και τι είναι η Θεία Χάρη, αδελφοί;
Η Θεία Χάρη είναι η παρουσία του Θεού στην κάθε μας πράξη.
Κοιτάξτε γύρω σας...
Τα πρόσωπα των παιδιών μας έχουν χάσει το αθώο πνεύμα τους...
Στη θέση του, βρίσκουμε μόνο το φόβο...
...επειδή τα παιδιά μας έχουν χάσει...
...την ελπίδα της επιβίωσης.
Οι σκεπτικιστές λένε:
«Αν υπήρχε Θεός, δε θα υπήρχαν πόλεμοι.»
Κι εγώ τους απαντώ:
Αν οι άνθρωποι υπάκουαν στο Νόμο του Θεού...
...τότε δε θα υπήρχαν πόλεμοι!
Επειδή ο Θεός και Κύριός μας...
...έχει δώσει στον άνθρωπο το προνόμιο και δικαίωμα...
...να ζει τη Θεία Χάρη...
...ή, αντιθέτως, να προκαλεί τη συμφορά.
Και σας διαβεβαιώ, αδελφοί, πως όταν ζούμε με τη Θεία Χάρη...
...δεν υπάρχουν πόλεμοι.
Ωστόσο, εκείνοι που αγνοούν τη θεϊκή τους φύση...
...επιζητούν μόνο να ικανοποιούνται αρπάζοντας...
...ταπεινώνοντας και δολοφονώντας τον πλησίον τους!
Αδελφοί, έφτασε η στιγμή να υψώσουμε τη φωνή μας...
...απέναντί τους...
...να υπερασπιστούμε τη ζωή...
...και να αντιτάξουμε τη δύναμή μας...
...απέναντι στη δύναμη του θανάτου!
Σήμερα, αδελφοί, δεν αρκεί η προσευχή.
Έκλεισαν για πάντα το σχολείο.
Άντε, Άντσα! Γρήγορα!
Καθώς το χωριό μας βρισκόταν...
...ανάμεσα στους αντάρτες και το στρατό...
...η μαμά αποφάσισε να πάμε να ζήσουμε...
...στην αντίπερα όχθη του ποταμού.
Επειδή εκεί υπήρχε περισσότερη ασφάλεια.
Γιαγιάκα!
Παιδιά!
Όχι! Όχι! Άντσα! Άντσα! Το τραπέζι!
Μ' αρέσει πολύ το σπίτι μου!
- Πέτα μου ένα, Τσάβα! - Κι εγώ θέλω ένα, σε παρακαλώ!
Τσάβα!
Πιάστο!
Κοίτα! Ούτε ένα!
Τσάβα!
Άντσα!
Άντσα, παραλίγο να τους πετύχεις!
Αρκετά το είχες εσύ!
Θέλουμε ν' ακούσουμε Radio Venceremos!
Φίτο!
Άντσα!
Τι νέα, ζουμπά; Πότε θα γυρίσεις στη δουλειά;
- Όταν μεγαλώσω! - Δηλαδή δε θα γυρίσεις ποτέ;
Πού πας;
Είμαι τόσο ερωτευμένος με τη μαύρη Θωμαΐς...
...που όταν φεύγει απ' το σπίτι, με πιάνουν οι ακεφιές μου.
Είμαι τόσο ερωτευμένος με τη μαύρη Θωμαΐς...
...που όταν φεύγει απ' το σπίτι, με πιάνουν οι ακεφιές μου.
Αφού θες κόντρα, έγινε!
Θα μείνεις από βενζίνη, ζουμπά!
ΠΑΛΕΥΩ ΓΙΑ ΣΕΝΑ
Δε με διασκεδάζει τίποτα.
Δε μπορώ να διαβάσω ούτε να γράψω.
Μου λείπει η ματιά σου.
(ΣΜ: Το τραγούδι που ακούγεται λέγεται "La de la mochila azul"...
...ελληνιστί "Το κορίτσι με τη γαλάζια σάκα")
«Τι έχεις, αγοράκι;» «Τι έχεις;»...
Ησυχία, παιδιά!
...μου λεν στο σχολείο και με ρωτούν στο σπίτι.
Μόλις τώρα το ανακάλυψα, στα ξαφνικά...
...όταν παίρναμε παρουσίες κι εκείνη έλειπε.
Το κορίτσι με τη γαλάζια σάκα...
...και τα νυσταγμένα ματάκια...
...μ' έβαλε σε μεγάλη έγνοια και πήρα χαμηλούς βαθμούς.
Σούπερ βόμβα!
Για να δούμε ποιος ρίχνει πιο μακριά!
Αντόνιο! Τι έγινε;
- Πού 'σαι συ; - Τι κάνεις εδώ;
Προσέξτε με καλά, σαν τον Άγιο Νεπομουσένο:
κάθε μέρα που περνάει, όλο κι ομορφαίνω.
- Σιγά, ρε ψώνιο! - Πώς είναι να 'σαι στρατιώτης;
- Θες να παίξουμε; - Έλα να παίξουμε!
- Έλα, πάμε! - Ξέρεις να κάνεις "βατραχάκια";
Έλα!
Όταν φτάσαμε στο στρατόπεδο, ήμασταν πάνω από 40.
Οι περισσότεροι 13 ή 14 ετών.
Εγώ ήμουν απ' τους πιο μικρούς...
...αλλά τα έμαθα τάχιστα επειδή ο εκπαιδευτής μας...
...ήταν ένας Αμερικάνος που είχε πάει στο Βιετνάμ.
Μας έμαθε να πυροβολούμε και να στήνουμε ενέδρες.
Την προηγούμενη βδομάδα στήσαμε ενέδρα σε κάτι γαμοαντάρτες...
...κι εγώ ήμουν αυτός που τους αιχμαλώτισε, μ' αυτό εδώ.
Όπου να 'ναι έρχεται κι η σειρά σας...
Επειδή στρατολογούν τους πάντες...
Μεγάλους...
...και μικρούς.
Εσείς; Είστε ακόμα μια χούφτα αδερφές;
- Εγώ δεν είμαι αδερφή! - Ούτε εγώ!
Παλιαδερφές!
Μη μας λες έτσι!
Σας βλέπω να κλαίτε και να χέζεστε πάνω σας...
...όταν έρθουν να σας στρατολογήσουν...
...τέτοιες αδερφές που είστε!
Αδερφές!
Τσαβούλη!
Μην τρομάζεις. Εγώ είμαι. Ο ποντικός.
Άκουσα πυροβολισμούς χθες βράδυ.
Εσείς ήσασταν;
- Καθαρίστηκε η περιοχή. - Ο θείος μου, ο Μπέτο;
Σου έχω ένα μήνυμα εκ μέρους του.
Ο στρατός θα στρατολογήσει αύριο. Ειδοποίησε τους φίλους σου.
Και κρυφτείτε!
Λοιπόν, οδηγοί, όπως είπαμε: ένα σε κάθε σπίτι.
Πάμε!
Η χώρα μου, η χώρα μου, τι όμορφη που είναι η χώρα μου!
Εδώ στη χώρα μου είναι όλες οι φυλές.
Πότε επιτέλους θα καταλάβουν όλοι πως η χώρα μου...
...είναι η καρδιά του κόσμου και γι' αυτό τραγουδώ στη χώρα μου.
(ΣΜ: το τραγούδι λέγεται "MI PAIS", ελληνιστί "Η ΧΩΡΑ ΜΟΥ")
ΑΥΡΙΟ ΕΧΕΙ ΣΤΡΑΤΟΛΟΓΙΣΗ
Πάμε! Πάμε!
Δίνε του!
Πού είναι τ' αγόρια, κυρία;
Δεν τα έχω δει απ' το πρωί, κύριε...
- Πού είναι τ' αγόρια; - Πού είναι, κυρία;
- Λοχία, δεν υπάρχουν αγόρια! - Συνεχίστε το ψάξιμο, στρατιώτη!
Συνεχίστε να ψάχνετε!
Πού είναι, κυρία;
Να τα εκατοστίσεις, Τσάβα!
8, 9, 10, 11, 12!
11. Μετρήσαμε σωστά; Ο Τσάβα κλείνει τα 11.
Αυτό είναι το τραγούδι που τραγουδούσε ο βασιλιάς Δαυίδ.
Σήμερα, στα γενέθλιά σου, το τραγουδάμε σε σένα.
Ξύπνα! Τσάβα, ξύπνα! Κοίτα, ξημέρωσε!
Τα πουλάκια...
Τσάβα! Τσάβα, περίμενε!
Τσάβα!
Τρέχεις πολύ γρήγορα.
Πάρε. Άνοιξέ το.
Είναι μπαταρίες για το τρανζίστορ σου...
...φρύνε.
Ευχαριστώ.
Δε θα μπεις εδώ!
Φύγετε!
- Τα πήραν όλα! - Φύγετε!
Είδες ότι δεν υπάρχουν αγόρια!
Έχουμε ένα χαφιέ.
Τσάβα! Τσάβα!
Τι έγινε;
Τσάβα! Τσάβα!
Πάτερ! Πάτερ!
Θα σκοτώσουν τον ποντικό! Βοηθήστε τον!
Τον πήγαν στο ποτάμι!
- Πού είναι ο πάτερ; - Τον πήραν οι στρατιώτες. Χθες.
Κύριε Γιέγιο...
Τσάβα! Μάθατε ότι ο χοντρός ο Μάρκος έφυγε;
- Για πού; - Πήγε με τους αντάρτες!
- Πότε; - Δεν ξέρω!
- Τσάβα... - Τι;
- Λες να πάμε κι εμείς; - Με τους αντάρτες;
Πού αλλού;
Να τα μετρήσουμε!
Κοίτα ένα εκεί!
Κι άλλο ένα εκεί!
Κοίτα, Τσάβα!
Μέναμε εκεί όλη νύχτα.
...364, 365...
Μια φορά μέτρησα 230.000 αστέρια.
Ήθελα να το πω στην Κριστίνα Μαρία.
Στην αρχή νόμισα πως είχα κάνει λάθος στο δρόμο.
Πως δεν ήταν το σπίτι της εκείνο εκεί.
- Έι, μικρέ! Έλα δω! - Άσε με!
Αφήστε με! Αφήστε με! Άσε με! Άσε με! Άσε με!
Τσάβα! Τσάβα!
(ΣΜ: το τραγούδι που ακούγεται είναι το "Razones" = "Λόγοι")
Έχω λόγους να σε γυρέψω.
Έχω ανάγκη να σε δω, να σ' ακούσω, να σου μιλήσω.
Έχω λόγους να σε περιμένω...
... επειδή δε νομίζω να υπάρχει στον κόσμο...
...άλλο άτομο που ν' αγαπώ περισσότερο.
Έχω λόγους, αμέτρητους λόγους...
...για να ζητήσω απ' τον άνεμο να γυρίσεις...
...έστω κι αν είσαι σα φάντασμα.
Έχω λόγους να μη θέλω να σε ξεχάσω...
...επειδή το κομματάκι της ευτυχίας...
...ήσουν εσύ που μου το έδωσες να το δοκιμάσω.
Ο αέρας μυρίζει τ' άρωμά σου...
...το σπίτι μου γκρεμίζεται επειδή δεν είσαι δω...
- Τσάβα, πάμε! - Ξέρουμε πού να πάμε.
Πρέπει να φτάσουμε στο ύψωμα Καρίτα.
Έτσι μας είπε η μαμά του χοντρού.
Σβήστε το φακό και κάντε ησυχία!
- Ποιος άλλος είναι μαζί σας; - Κανείς.
Ησυχία! Προχωρήστε πίσω από μένα.
Πλαγιάστε εδώ. Αύριο θα δούμε τι θα κάνουμε με σας.
Τσέλε! Τσάβα!
Σιωπή! Και μη λέτε ονόματα! Ύπνο!
- Έχετε τίποτα να φάμε; - Ναι. Μπισκότα.
Ησυχία! Ύπνο!
- Θες ένα; - Ναι.
Όλοι τα χέρια πίσω απ' το κεφάλι!
Ξύπνα, κούκλα μου! Ξύπνα!
Τι τρέχει;
Πρέπει να φύγουμε. Έρχονται στρατιώτες και καίνε τα πάντα!
Πλησιάζουν. Ντύσου! Γρήγορα!
- Και πού θα πάμε; - Δεν ξέρω.
Για τώρα, στο κέντρο του χωριού, με τους άλλους. Πάμε!
Κουκλίτσα μου, ξύπνα! Ξύπνα και το Ρικαρδίτο...
- Πού είναι ο αδελφός σου; - Δεν ξέρω.
- Πού, πάμε, γιαγιά; - Πρέπει να φύγουμε.
- Τσάβα! - Πρέπει να φύγουμε γρήγορα!
- Εξαιτίας των πυροβολισμών; - Ναι, ψυχή μου!
Τσάβα! Τσάβα!
Πού είναι οι ληξιαρχικές πράξεις γεννήσεως;
Βάλε εδώ όλα τα ρούχα σου και τα ρούχα των αδελφών σου.
Δεν είναι εδώ τα ρούχα του!
Ούτε τα καλά του παπούτσια!
Πού πήγε ο αδελφός μου;
Πάμε!
Διψάω πολύ...
...και πονάνε τα πόδια μου.
Έχουν μπει χαλίκια στο παπούτσι μου.
Στρατιώτες, φονιάδες!
Πάρε τη μηχανή. Πάω ν' ανέβω κάπου ψηλά μήπως τον δω.
- Έχε το νου σου! - Στρατιώτη, τράβα σπίτι σου!
Το καίει ένας στρατιώτης σαν εσένα!
Δολοφόνοι! Δολοφόνοι!
Τσάβα!
Όχι! Όχι! Όχι! Όχι! Όχι! Όχι!
Μαμά;
Πάμε να φύγουμε από δω.
Εδώ είναι τα χαρτιά του.
Δεν ήθελα να πουλήσετε τη ραπτομηχανή σας.
Μην ανησυχείς για μας.
Υποσχέσου μου πως θα φανείς δυνατός.
- Υποσχέσου το μου! - Σας το υπόσχομαι.
Αντίο, κλανιάρα αδελφή!
- Να προσέχετε! - Αντίο, αδερφούλη!
Θα μου λείψεις! Να προσέχεις!
Τώρα εγώ θα είμαι ο άντρας του σπιτιού!
Δε θέλω να πάω στις ΗΠΑ.
Αλλά αν μείνω, θα με σκοτώσουν.
Αλλά θα επιστρέψω.
Επειδή υποσχέθηκα στη μαμά να πάρω το Ρικαρδίτο...
...πριν κλείσει τα 12.
Αυτή την ιστορία θα μπορούσαν να την είχαν πει...
...ο Φίτο ή ο Τσέλε ή η Κριστίνα Μαρία.
Όμως έλαχε σε μένα.
Είναι γι' αυτούς.
Ο Τσάβα διέφυγε στις ΗΠΑ όπου, με τη βοήθεια πολλών ανθρώπων...
...αντάμωσε με την οικογένειά του έπειτα από 6 χρόνια.
Ο εμφύλιος πόλεμος διήρκεσε 12 χρόνια, με απολογισμό...
...παραπάνω από 75.000 νεκρούς και σχεδόν 1.000.000 εξόριστους.
Η κυβέρνηση των ΗΠΑ έστειλε στρατιωτικό προσωπικό...
...ως συμβούλους και εκπαιδευτές του στρατού του Ελ Σαλβαδόρ...
...ενώ έστειλε και πάνω από 1 δις δολάρια σε πολεμική βοήθεια.
Περισσότερα από 300.000 παιδιά είναι στρατολογημένα σήμερα...
...από διάφορους στρατούς του κόσμου...
...σε περισσότερες από 40 χώρες.
Σκηνοθεσία: Λουίς Μαντόκι
Σενάριο: Όσκαρ Τόρες, Λουίς Μαντόκι
Βασισμένο στην πραγματική ιστορία του Όσκαρ Τόρες
Τι λυπημένη που ακούγεται η βροχή...
...πάνω στις στέγες από χαρτόνι!
Τι λυπημένος που ζει ο λαός μου...
...μέσα στα σπίτια από χαρτόνι!
Ζυγώνει ο εργάτης, ζυγώνει σέρνοντας τα βήματά του...
...από το βάρος της δυστυχίας.
Κοίτα πόση δυστυχία υπάρχει!
Κοίτα αυτή την αβάσταχτη δυστυχία!
Και τότε αυτός...
...αφήνει τη γυναίκα του με το παιδί στην κοιλιά.
Η πόλη είναι λίγο πιο κάτω και χάνεται στον ιστό της.
Σήμερα είναι όπως χθες. Είναι μια μέρα δίχως αύριο.
Παιδιά, χρώματα της γης μου με τις ίδιες ουλές...
...εκατομμυριούχοι από σκουλήκια.
Και γι' αυτό...
...τι λυπημένα που ζουν τα παιδιά...
...μέσα στα σπίτια από χαρτόνι!
Τι χαρούμενα που ζουν τα σκυλιά...
...στα σπίτια των εκμεταλλευτών!
Δε θα το πιστέψετε αλλά υπάρχουν σχολεία για σκυλιά...
...και τα εκπαιδεύουν να μη δαγκώνουν τις εφημερίδες....
...αλλά το αφεντικό εδώ και πολλά, πολλά χρόνια...
...δαγκώνει τον εργάτη.
Τι λυπημένα που ζουν τα παιδιά...
...μέσα στα σπίτια από χαρτόνι!
Θέλω τώρα να σου γράψω ένα τραγούδι...
...στο οποίο να μιλάω εγώ για σένα.
Θέλω να σου γράψω ένα τραγούδι μελαχρινό σαν εσένα.
Δώσμου τον τόνο του πόνου για να σου παραδώσω...
...τη φανταστική εικόνα που έχω για σένα.
Ναι, επειδή για μένα είσαι κάτι περισσότερο από κείνον το δρόμο.
Επειδή είσαι κάτι περισσότερο από ένα όνομα ή ένα επώνυμο.
Επειδή συνεχίζεις να 'σαι λουλούδι...
...θέλω να σου δώσω ένα τραγούδι.
Επειδή μπορείς να δεις μέσα μου...
...και μπορείς να φωνάξεις πως κι εσένα κάποιος σ' αγάπησε.
Ακόμα είναι αναγκαίο.
Όλο αυτό που σε διαβεβαίωσα πως ήταν μια φευγαλέα στιγμή...
...πάντα ορκίζομαι πως είναι ψέματα. Έτσι είναι η ζωή.
Ποιος να ενδιαφέρεται που σου λέω πως σε θαυμάζω!
Πώς να ξέρει κάποιος πως είμαι ζωντανή απ' τη ζωή σου!
Γι' αυτό, μητέρα, μην ξεχνάς να φωτίζεις το δρόμο μου.
Θέλω τώρα να σου γράψω ένα τραγούδι...
...στο οποίο να μιλάω εγώ για σένα.
Θέλω να σου γράψω ένα τραγούδι μελαχρινό σαν εσένα.
Δώσμου τον τόνο του πόνου για να σου παραδώσω...
...τη φανταστική εικόνα που έχω για σένα.